jacob.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

     

     

    Laatste artikelen
    Hello allemaal!! Jacob en ik zijn weer thuis!! Jullie hadden nog een laatste blog van ons tegoed, maar dat is er niet van gekomen wegens gebrek aan internet en moeheid! We hebben de laatste dagen in Melbourne doorgebracht, waar we ons wel vermaakt hebben, maar de stad zelf vonden we niet zo bijzonder! Daarnaast roken we de stal ook al weer en wilden we dus ook wel graag weer naar huis. Vrijdag zijn we om 15.00 naar Kuala Lumpur terug gevlogen (vlucht van 8 uren). Zonder vertragingen dit keer. Drie uren na aankomst konden we verder vliegen naar Amsterdam, waar we 12 uren later aankwamen. Tijdens de laatste vlucht hebben we wel een paar uurtjes kunnen slapen, maar veel was het niet. Zaterdag hebben Jaap en An ons van Schiphol opgehaald en natuurlijk z.s.m. naar Drachten gescheurd om Caja weer op te halen!! Toch wel weer erg fijn om terug te zijn! Zaterdag hebben we eventjes geslapen in de middag, maar de jetlag viel erg mee, waardoor we 's avonds de BBQ aangezet hebben en we met onze ouders bijgepraat hebben en de foto's doorgekeken hebben. Vandaag is Jacob al weer aan het werk en ik mag morgen weer! Ik heb dus nog even een dagje om lekker met Caja te wandelen en van het weer te genieten! We zien jullie vast allemaal snel weer enne....op naar jullie vakanties:)!!!!
    Lees meer...

    Nogmaals hallo iedereen!

     
    Om ons meteen maar even van onze beste kant te laten zien, plaatsen we meteen een nieuwe blog vlak nadat we de oude online hebben gezet. We hebben het een aantal daagjes zonder internet moeten stellen en waren vandaag pas voor het eerst weer in de bewoonde wereld (lees; bij de gratis wifi van de MacDonalds) waar we het verhaaltje konden posten die we gisteren al op de camping hadden getypt.
     
    Zoals we zonet al zeiden, zijn we vandaag verder over the Great Ocean Road gereden, aan de Australische zuidkust. Zuidkust klinkt tropisch, maar ’t was me een partijtje stormachtig pokke-weer hiero! Met twee handen aan het stuur zodat we niet weg zouden waaien en de ruitenwissers krachtig heen en weer zwiepend hebben we ’t stormachtige karakter van de Pacifische Oceaan getrotseerd, zeg maar. Maar ’t was zeker de moeite waard! ’t Eerste gedeelte van de Great Ocean road was, op z’n zachtst gezegd, SAAI. We hadden van pure schrik de Lonely Planet alweer opgezocht om te achterhalen hoe we ons tot deze tocht hadden laten verleiden. Totdat we bij the Twelve Apostles aankwamen, negen (ja, negen, heel logisch) steile bergruggen die door het eeuwenlange gebeuk van de golven en het afslijten van de kalksteen aparte bergjes net voor de kust hebben gevormd. Het waren er dus ooit twaalf, maar omdat die oceaan maar niet ophoudt met beuken zijn er dus al drie omgevallen het water in. De komende decennia zullen er dus nog wel wat meer verdwijnen, ze schijnen zo’n 2 tot 15 centimeter per jaar te eroderen.
     

    Anyway, we hebben dus de kust langs gewandeld en vanaf verschillende scenic lookouts hebben we, ons vastgrijpend aan de aanwezige railingen om niet weg te waaien, de Twelve Apostles bekeken. Ook de kustlijn zelf was door jarenlange erosie fantastisch om te bekijken. De foto’s in het album vertellen de rest van ’t verhaal.

     
    Zo halverwege de middag begon het langzaam op te klaren en hoewel het nogal waaide als een dolle, brak de zon door en werd er een heel mooi licht op de roodachtige kalkstenen kustlijn geworpen. Met het voorstel van Marije en Friedhelm (de helikopter-vlucht, remember?) in gedachten zijn we als een gek naar de helikopter-toko gescheurd om te vragen wat, waar, hoeveel en vooral; wanneer kunnen we vertrekken? Ehm, nu! Een swipe van de creditcard later kregen we beiden een zwemvest om ons hoofd en het vriendelijke verzoek om niet aan de deuren van de helikopter te morrelen omdat ze dan open zouden gaan tijdens de vlucht. Na deze safety-briefing zaten we, amper vijf minuten na de swipe met de creditcard, in de lucht. Jacob vergat van pure excitement dat ie eigenlijk niet van vliegen houdt. We hadden precies het perfecte moment aan opklaringen om over de kust te vliegen. In totaal hebben we 24 minuten en 40 seconden over de kust gevlogen, aldus de piloot nadat Jacob teleurgesteld vroeg of de beloofde 25 minuten NU AL voorbij waren…). De vlucht was ronduit fantastisch! De piloot heeft ons van the Twelve Apostles tot en met zo’n beetje Peterborough en weer terug gevlogen en ons onderweg voorzien van verhalen over de kustlijn en haar ontstaan. We hebben besloten dat dit gezamenlijke verjaardagscadeau een van de mooiste (zo niet de mooiste) ervaring in Australië is geweest! Dank dus voor dit fantastische cadeau!
     
    De rest van de middag bleek het redelijk helder weer en hebben we de rest van de route gereden (die we eventjes ervoor dus al vanuit de lucht hadden verkend). Zo kwamen we nog een kalksteenrots tegen waarop een kolonie pinguïns was neergestreken. The Great Ocean Road slingerde hierna terug het binnenland in en dit betekende het einde van deze ervaring. De stukken van the Great Ocean Road buiten dit stuk kustlijn om zijn we ondertussen alweer vergeten, maar het gedeelte bij de Twelve Apostles is echt schitterend.

     

    We zijn vandaag geëindigd in Warrnambool, het eindpunt van de Great Ocean Road, en zoals gezegd, de eerste MacDonalds en gratis wifi sinds een tijdje. Morgen, zaterdag, willen we hier proberen walvissen te gaan spotten maar we maken ons een beetje zorgen dat we hier misschien nog te vroeg voor zijn. Mocht dit niets gaan worden dan rijden we misschien dezelfde route gewoon weer terug, als het weer tenminste niet zo gruwelijk is als vanochtend.

     
    Dat waren onze avonturen weer voor vandaag, tot snel!
    Lees meer...   (1 reactie)

    Hej iedereen!

    “Morgen” bleek bijna een week te worden en zo langs de zuidkust bij de Great Ocean Road is het toch ondertussen de hoogste tijd geworden om weer eens een update-tje te plaatsen. We zijn ondertussen per slot van rekening al zo’n 2000 km doorgescheurd, door Sydney en nu al voorbij Melbourne.

    We hadden al een aantal foto’s van Sydney geplaatst in afwachting van een nieuw blog-moment. We vonden Sydney beiden een erg toffe stad. Weer was er prima (op af en toe wat regen na) en we hebben lekker wat heen en weer gewandeld en regelmatig gechilld met een koppie koffie d’rbij. De highlights zoals het Opera House en de Sydney Harbour Bridge hebben we uiteraard gezien, daarnaast hebben we nog wat door de Botanic Gardens gelopen en hebben we (omdat we toch een dagkaart voor het openbaar vervoer hadden) een aantal ferry’s op en neer de rivier genomen zodat we de stad vanaf het water konden bekijken. We hebben twee nachten op Lane Cove Camping geslapen, een erg toffe camping die eigenlijk midden in Sydney ligt: 20 minuutjes met de trein en je bent in het centrum. Toevalligerwijs kwamen we hier ook twee Nederlanders tegen die we drie weken geleden al bij Workman’s Beach tegen het lijf waren gelopen, slechts 2500 km naar het noorden. En als je dan bedenkt dat Australië eigenlijk even groot is als Europa…? We hebben daar ook een aantal possums op de foto gezet die kwamen kijken bij een aantal mensen die daar aan het koken waren. Geinige beestjes! Zijn in principe wilde beesten maar degene die we hier tegenkwamen waren al zo gewend aan mensen (en het eten dat ze ongetwijfeld vaak van ze schooien) dat ze best brutaal werden en Susanne in d’r schoenzool beten op het moment dat ze niet met eten over de brug kwam. De papegaaien blijken hier even brutaal te zijn, want toen Susanne een cookaburra (vogel) met een stukje brood wilde paaien voor een foto-sessie, landde er een papegaai op d’r arm om vervolgens vrolijk uit d’r hand te gaan snacken…

     

    Anyway, de reis van Sydney naar Melbourne hebben we zo’n drie dagen over gedaan….blijkt toch best een groot land te zijn, dit! Na Sydney zijn we  naar de Blue Mountains gereden, net achter Sydney. Erg mooi om te zien en een raar idee dat deze bergen en rotspartijen hier al 25.000 jaar op deze manier te zien zijn! We zijn door een stukje regenwoud naar The Three Sisters gewandeld, drie grote rotsen naast elkaar. Het is zo hoog en je kunt zo stijl naar beneden kijken vanaf richeltjes, dat je maag zich een paar keer in de rondte draait van de hoogtevrees….Hihihi we zagen op het overhellend Queen Elizabeth lookout-point ( 500 meter diepte eronder) meerdere mensen stoer op de foto willen bij het randje, maar die bleven dan zo ver mogelijk bij het randje vandaan staan, om met hun hand de railing nog net aan te raken….Wij hebben wel even over het randje gekeken, maar poeh wat is dat hoog!!!

     

    Vervolgens zijn we doorgereden naar Jervis Bay. We hadden hier walvis- en dolfijnspotten op het programma staan, maar het bleek dat we eigenlijk nog te vroeg zijn voor de walvissen; zij zwemmen om Australië heen, van het zuiden naar het noorden, in hun jaarlijkse trek, maar waren hier nog maar een paar keer incidenteel gesignaleerd dit jaar.  Ze verwachten de walvissen daar wel ieder moment, maar het kan zo nog twee weken duren voordat de grote trek op gang komt. We gaan in Warrnambool, aan de zuidkust en aan het eind van de Great Ocean Road, dus nog een keer proberen om walvissen te zien. Hopelijk is het geluk aan onze kant! Ook in Warrnambool is twee dagen geleden al wel een walvis gespot…..

    We hebben dus alleen de dolfijn-cruise gedaan door Jervis Bay: was ook super-tof! Alle standaard-dromen van dolfijnen die met de boeg van je bootje meezwemmen en opspringen,  kwamen uit, zeg maar. We hadden bij Cape Byron natuurlijk al dolfijnen gezien, maar hier stond je echt een metertje boven ze op de boeg van de boot die ons rondleidde. Echt super mooi om te zien en de foto’s in het album spreken verder voor zich….

     

    Hierna zijn we, omdat we toch ondertussen wel een beetje moeten gaan opschieten, langs de kust doorgereden totdat we vandaag voorbij Melbourne gekomen zijn, aan het begin van de Great Ocean Road. Wilson’s Promontory National Park stond origineel nog op het programma, maar Marije en Friedhelm, die voor ons uit gereisd zijn, vonden dit niet echt fantastisch dus hebben wij dit maar gecancelled. Zij hadden er kangaroes, parrots en een Wombat gezien en daar hebben we er ondertussen al zoveel van gezien, dat we dat niet meer de kilometers waard vonden.

     

    The Great Ocean Road staat nu nog voor morgen, vrijdag, op het programma; we hebben er vandaag al een tiental kilometers van gereden en overnachten nu in Kenneth River. Een van de bejaarde vrijwilligers in het informatie-centrum raadde ons deze plek aan omdat hier veel koala’s zouden zitten. In eerste instantie waren we wat sceptisch omdat de Lonely Planet zei dat Port Macquarie een grote koala-populatie had, maar de locals die we hier spraken bleken er gemiddeld eentje per twee jaar te zien. Echter, toen we hier de camping opreden zag Susanne er meteen al twee in de eucalyptus-boom zitten en een rondje op de camping later hebben we er nog een stuk of zeven gezien. Erg knuffelige, schattige beestjes!

     

    Na the Great Ocean Road willen we dus gaan proberen walvissen te zien in Warrnambool, maar da’s pas nádat we een helikoptervlucht gedaan hebben….uche uche. Marije en Friedhelm hebben ons een paar tips gemaild en kwamen erachter dat je vanuit Petersborough, aan het eind van the Great Ocean Road, toffe helikoptervluchten kan doen zodat je de highlights van de route ook vanuit de lucht kan zien, waaronder the Twelve Apostles, een kleine bergrug vlak voor de kust. Het leek hen een leuk idee om dit samen met Jaap en An cadeau te doen voor onze verjaardagen! Gaat vast erg tof zijn als het weer het toelaat! Het is hier ondertussen fors herfst-achtig, koud en bewolkt…langzaam maar zeker hebben de t-shirts en korte broeken plaats moeten maken voor truien en lange broeken en ondertussen zijn ook de Dr. Martens en de winterjassen al uit de onderkant van de tas getrokken…waar we twee weken geleden nog stikten van de hitte ’s nachts in de camper, liggen we nu onder twee dikke dekens om niet te bevriezen……ja, lach maar, met jullie tropische voorjaar!

     
    Daarna gaan we proberen een ferry terug te nemen van Queenscliff naar Philip Island, waar we een pinguïnparade gaan bekijken als die beestjes ’s avonds laat met z’n allen aan land komen. Daarna staat alleen Melbourne nog op het programma, een of twee daagjes, en dan rest alleen nog de terugvlucht! Goh, best snel gegaan eigenlijk, die 5500 km tot nu toe…

     

    We gaan ons best doen nog een afsluitende blog te maken voordat we terug naar huis vertrekken zodat jullie ook de eventuele foto’s van de helikoptervlucht kunnen zien (en uiteraard de cliffhanger: heeft Jacob het droog weten te houden of niet….). Susanne is nog half-half aan het overwegen een skydive te doen nadat we iemand hebben zien landen op Rainbow Beach een week geleden. In eerste instantie leek het ‘r heel tof om te doen nu we toch hier zijn en t uitzicht vast geweldig is, totdat ze stilstond bij het feit dat ze eigenlijk achterlijk bang zou zijn in dat vliegtuig, vlak vóór dat ze uit dat vliegtuig gegooid wordt en ze op dat randje in de deuropening moet gaan zitten….de vraag ‘Waarom zou ik het eigenlijk niet doen?’, maakt na serieus overwegen langzaam plaats voor de vraag: ‘Waarom zou ik het in hemelsnaam wel doen?’ Jacob heeft Susanne al fijntjes duidelijk gemaakt dat ze er in haar eentje voorstaat omdat, wat er ook gebeurt, Jacob’s fijngebouwde maagje niet geschikt is voor zulke G-krachten (en daarnaast, omdat ook hij zeven kleuren zou schijten). De beslissing zal snel genoeg vallen…

     

    Vergeet niet de nieuwe foto’s te bekijken!

     

    Jacob en Susanne

    Lees meer...   (1 reactie)
    Hej allemaal!! We hebben net in Sydney rondgerend, dus een beetje te moe om te bloggen, maar we gooien wel even snel wat nieuwe foto's in het album! Blog volgt morgen!!
    Lees meer...
    G'day mates!
     
    Vanuit Coffs Harbour weer een blog om jullie op de hoogte te houden van onze reis! Waar jullie nog aan het begin staan van 5 mei en dus het vieren van jullie vrijheid, hebben wij deze dag eigenlijk al bijna weer achter de rug! We hebben ons vandaag gerealiseerd dat dit eigenlijk vrijheid op zijn best is; lekker touren in een campertje met zijn tweetjes langs de Gold Coast van Australie! Hoeveel meer vrijheid kun je ervaren? Gister hebben we om 20.00 onze tijd twee minuten stilte genomen, net als thuis, maar dan dus 8 uurtjes eerder dan jullie. 20.00 uur jullie tijd, lagen wij in diepe rust en hebben we hopelijk niet luid liggen snurken Veel plezier vandaag met alle 5-mei-festiviteiten in Nederland!!
     
    We waren afgehaakt bij Jacob de potentieel coole-surf-dude: Freddy, Friedhelm's Duitse vriend die in Clairmont woont (saampjes met z'n T2a Dormobile), heeft Jacob mee uit surfen genomen op Peregian Beach, net ten noorden van Coolum waar Tim+familie verbleef. Freddy had al eerder samen met Friedhelm gesurft en had zijn skills omschreven als "een wasbeer die wanhopig met z'n armpjes en beentjes in z'n boom probeert te blijven hangen". Zo verging het Jacob ook ongeveer, alleen wellicht nét iets minder slecht. Jacob vond 't in elk geval erg tof en Susanne heeft erg d'r best gedaan om vanaf 't strand foto's te maken waarop Jacob er enigszins cool en surf-dude-achtig uitziet. Dat bleek nogal een opgave, want Jacob heeft 't alleen gepresteerd met beide voeten op de surfplank te komen om vervolgens de plank onder z'n voeten weg te voelen glippen. C'est la vie.
     
    De dag erna, dinsdag 3 mei, zijn we, samen met Anke en Marie, een stukje terug naar het Noorden gegaan en hebben we nog twee daagjes samen opgereisd. De eerste dag bracht ons via Noosa Heads naar Tewantin, waar we voor vijf dollar per persoon op een door muggen geplaagde camping hebben overnacht. Was nogal een dumpplaats, waar we een weggeroeste Volkswagen T1 onder de waslijn hebben gespot. Vanwege de muggen zijn we 's ochtends direct vertrokken en hebben we relaxt ontbeten aan de plaatselijke rivier die uitkomt in Lake Cooroibah. Vanaf hier waren we van plan om samen door te rijden naar Rainbow Beach.
     
    Dat ging allemaal gesmeerd tot we bij Pomona aankwamen. Vanaf daar hield onze Nissan op te klinken als een camper en begon ie als een Harley Davidson te knetteren. De herrie was echt niet normaal! Getrainde camper-probleem-techneuten die we zijn, zijn we direct gestopt en de camperverhuur-toko gebeld. (nog een geluk dat we strandden op een plek waar we überhaupt bereik hadden met onze mobiel...) Na wat heen en weer gebel concludeerden de camper-mensen al snel dat het een probleem met de uitlaat was. De RACQ-kerel (de plaatstelijke ANWB) die Jacob van de weg afseinde toen ie toevallig langsreed bleek dus overbodig. De campermensen vertelden ons dat we veilig konden doorrijden naar Gympie, slechts 40 minuten verderop, waar ze een Exhaust Centre hadden gebeld die ons direct konden helpen. Die 40 minuten werden iets langer omdat we verkeerd reden en toen we uiteindelijk aankwamen hadden we beiden permanente gehoorschade opgelopen...omdat de uitlaatgassen de auto in konden komen (omdat ze niet goed meer werden afgevoerd) raadde de camperverhuurder ons aan om met de ramen open te rijden en dat hebben we geweten! Met een piep in onze oren alsof we een hele nacht aan het stappen waren geweest kwamen we ternauwernood op tijd aan bij de garage. Daar bleek het probleem nauwelijks een probleem en na een krap half uur lassen aan de uitlaat waren we alweer verder onderweg. Daar kunnen die lui van de ANWB en hun Franse en Spaanse vriendjes die ons een stapel grijze haren hebben bezorgd nog het een en ander van leren!
     
    Aldus, hierna volgde Rainbow Beach, een leuk (en bijzonder klein) strand-stadje, waar we een nacht hebben doorgebracht en van een koffie en het strand hebben genoten. Hierna hebben met, met enige weemoed, afscheid genomen van Anke en Marie. 't Was erg leuk om een paar daagjes met hun op te toeren, met name omdat Marie met alle locals aan flirten was en iedereen ook zo'n schattige baby wilde. Na afscheid genomen te hebben zijn we in één ruk doorgescheurd naar Byron Bay. We hadden onder andere van Paul, een vriend van Tim, gehoord dat het hier erg tof is en ook de Lonely Planet sprak lovende woorden. Het stadje zelf vonden we niet fantastisch, maar het uitzicht vanaf Cape Byron, het meest oostelijke punt van Australië, was bijzonder! Met name toen we op een school jagende dolfijnen vlak voor de kust stuitten...we zagen ze een school spartelende vissen samendrijven om er vervolgens fish-sticks van te maken We zijn hier ook nog een eind richting de kust gelopen waardoor we de dolfijnen vanaf slechts een meter of 20 konden zien, en Susanne oog in oog kwam te staan met een enorme spin van toch zeker een centimeter of 15. De dolfijnen waren geweldig, de spin iets minder...
     
    Omdat de tijd toch ondertussen begint te dringen en we nog genoeg dingen te zien hebben en nog genoeg kilometers hebben af te leggen, zijn we in de middag doorgereden naar Coffs Harbour, waar we nu zijn. Morgen, vrijdag 6 mei, gaan we hier rondkijken en daarna door naar Bellingen, vanaf waar we de Waterfall Way gaan rijden naar Armidale, verder het binnenland in. Schijnt indrukwekkend te zijn. Daarna staat Sydney op het programma en vanaf daar wordt het alweer ietsje vager...we houden jullie op de hoogte!
     
    Zoals gebruikelijk: de plaatjes bij de praatjes zijn te vinden in het fotoalbum.
    Lees meer...   (1 reactie)
    Hello iedereen!
     
    Wederom een blogje vanuit Australië, dit keer vanaf een camping in Coolum Beach. Na de trouwerij van Tim en Kirsty, afgelopen donderdag, zijn we samen met zijn familie hierheen verkast. Maar eerst nog even een stapje terug...
     
    a ons vorige blog zijn we op goed geluk richting Yeppoon gereden in de hoop nog van een afstandje een blik op het Great Barrief Reef te kunnen gooien en op het strand te gaan chillen. We hebben totaal goedkopie op de parkeerplaats van een beach resortl gestaan in Emu Park voor een tientje per nacht, op een steenworp afstand van het strand. Daaro aangekomen kwamen we tot de ontdekking dat we ook gewoon een dagretour van en naar the Great Keppel Islands konden nemen zonder dat we er verplicht een aantal nachten in een schreeuwend duur resort moesten overnachten. En zo zijn we uiteindelijk wederom op een tropisch eiland met azuurblauwe zee terecht gekomen. Zonder flipper-equipment helaas, want die was allemaal al vehuurd. Totaal matig aangezien het Great Barrier Reef, zoals jullie weten, ONDER water ligt. Maar goed. Er werd ons wel verteld dat je vanaf Monkey Beach, een eindje verder het eiland op lopend, zo het rif op kon snorkelen vanaf het strand. Aldus zijn we op goed geluk daarheen gelopen in de hoop een andere toerist zo gek te krijgen z'n snorkel-equipment tijdelijk met ons te delen. Monkey Beach was per slot van rekening maar aan de andere kant van die heuvel, toch? Anderhalf uur later, al klimmend, op slippers, door de plaatselijke quasi-jungle, kwamen we erachter dat Monkey Beach toch iets minder fantastisch was als werd verteld door de snorkel-dame. Er was nauwelijks iemand om snorkel-stuff van te lenen en het waaide daar zo hard dat het losse zand je handdoek in een zanddoek omtoverde en je zelf het gevoel had gezandstraald te worden. Gelukkig konden we er ondanks de zware hike wel om lachen en zijn we na tien minuten maar weer teruggeklauterd naar het 'standaard-strand'. Daar het zweet van ons afgespoeld en de rest van de middag heerlijk liggen poedelen in de zee. En, hoera hoera, Jacob had geen enkele last meer van zeeziekte tijdens de boottocht heen en terug.
     
    Dinsdag 26 april zijn we aan de terugtocht naar het zuiden begonnen, een krappe 1000 km rijden naar de trouwlocatie van Tim en Kirsty. In de ochtend hebben we nog Cooberrie Park wildlife sanctuary bezocht, een opvangplek annex dierentuin met allemaal Wildlife van Australie. Onderweg naar Yeppoon hadden we een bord langs de weg gezien, waarop stond dat je daar een Koala kon cuddelen! Suus was natuurlijk meteen verkocht! Daar aangekomen een zakje voer gekocht en daar de ochtend doorgebracht. Susanne was totaal onder de indruk van alle schattige dieren! Koala's zijn zo ontzettend cute! Susanne mocht dus met een koala knuffelen en was helemaal verliefd! Daarna kwamen we erachter de er in het park gewoon kangaroes rondsprongen en dat je die ook kan voeren en aaien. Erg leuk om te zien hoe die beesten zo soepeltjes rondspringen. Jacob had het zakje met voer in zijn zak en geconditioneerd als die beesten zijn, kwamen ze allemaal meteen op hem af. Jacob liep subtiel de andere kant op als er een kangaroe op hem af kwam, want hij vond ze toch ook wel een beetje eng. Hij heeft dus aardig wat rondjes gelopen met een paar kangaroes achter hem aan hoppend....lachwekkend! Uiteindelijk vond Jacob ze ook wel schattig en heeft ie ze ook gevoerd en geaaid. Susanne liep de hele ochtend met een gelukzalige smile al die beesten te aaien en te voeren. We hebben ook een kangaroe gezien met een kleintje in haar buidel. Het pootje van de baby-kangaroe was te zien. Deze kangaroe lag op de grond te luieren en we konden haar gewoon aaien en zelfs de buidel aanraken zonder dat ze dat erg vond. Helaas kwam de baby er niet verder uit.
     
     
    Omdat we de heenreis al over de route dichtbij de kust hadden gereden, hebben we besloten via een snelweg een stuk verderop landinwaarts terug te rijden naar het zuiden. Snelweg is hier overigens wel een relatief begrip, aangezien ze in 95% van de gevallen gewoon tweebaans zijn en het te vergelijken is met de 80 km-wegen die bij ons tussen de weilanden doorlopen. Hier zijn de weilanden alleen een stukje groter...Was een erg mooie route omdat je dwars door het Australische landschap rijdt. Boel wilde skippy's en country-towns gespot. We zijn een nacht blijven slapen in een National Park welke aan dezelfde bergrug ligt als het Carnarvon National Park, waar we niet heen gegaan zijn vanwege het gebrek aan wegen. De plaatselijke camping bleek gerund te worden door, uiteraard, een Nederlands gezin dat hier een nieuw leven aan 't opbouwen was. Geinig, kleine wereld.
     
    Woensdag 27 zijn we aangekomen in Maleny. Marije, Anke, Marie, Friedhelm en z'n Duitse vriend Freddy (in stijl vervoerd met een authentieke T2-bus) kwamen ook op die dag aan. Erg leuk om elkaar aan de andere kant van de wereld te zien! Donderdag was de trouwerij bij Solothurn Rural Resort en ongeveer 60 man aan gasten. Het was een boerderij met allemaal cottages in een heuvelachtig landschap. Erg mooi! Er was een klein kapelletje bij de boerderij waar Tim en Kirsty getrouwd zijn. Tim en best man Ed gekleed in authentiek Schots kilt-kostuum (ja, foto's aanwezig) en de rest van de mannelijke Schotse delegatie ook. Kirsty was ook een prachtige bruid! 't Was een erg mooie dag en Tim en Kirsty, en alle gasten ook, hebben er erg van genoten. De dag erna was er een barbeque-lunch georganiseerd en we zijn 's avonds nog met z'n allen uit eten geweest. Overall een erg toffe tijd gehad met vrienden en familie van Tim en Kirsty. Helaas was het wel erg regenachtig op beide dagen. Het laatste jaar is er (zoals veel van jullie ook al wel weten) veel regen gevallen in Australie, na ongeveer 10 jaar droogte. Daar hebben wij dus ook al veel van mee gekregen! In het noorden was het wel erg warm en droog, dus we hebben nog even overwogen om weer terug te gaan naar het noorden, voordat we terug gingen naar het zuiden, maar dat doen we toch maar niet! De afstanden zijn erg groot en tja ook daar ben je toch niet helemaal verzekerd van droog weer.
     
    Freddy heeft vanochtend Marije en Friedhelm naar Brisbane gereden, van waar ze het vliegtuig naar Sydney hebben gepakt. Anke, Marie en Walter zijn samen met ons via Noosa Heads, waar we aan het strand hebben lopen chillen, naar Coolum Beach gereden, waar Tim, Kirsty en familie nog twee nachten in een resort zitten. T2-Freddy is zo vriendelijk om Jacob uit te nodigen om 'm te leren surfen (wordt Jacob dan toch nog eens een stoere surf-dude?), dus dat staat op het programma voor zondag, morgen dus. Daarna wordt het programma alweer een stukje vager. Als het mooi weer blijft (wat het vandaag wel was) blijven we hier misschien nog een paar dagen. Anke en Marie zullen hier ook nog wel even zijn. We zullen in ieder geval daarna verder naar het zuiden gaan vanaf hier en we zullen wel zien wat we onderweg tegen gaan komen!
     
    We houden jullie op de hoogte! Misschien morgen al wel een klein blogje over de surfavonturen van Jacob en Freddy....
     
    We proberen nu ook weer foto's te uploaden! We internetten nu via onze telefoon en weten niet zeker of dat gaat lukken! Zo niet, gaan we morgen (vannacht voor jullie) naar de MC Donalds om ze alsnog te plaatsen!
     
    Tot snel en geniet van de fotos!!
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    Hej guys! Wij zitten zondag, paasochtend, lekker te bloggen via de gratis Wifi van de MacDonald's terwijl alle Australiërs om ons heen dik aan de hamburgers zitten met hun even dikke kinderen...typische lui. Anyway, we zijn ondertussen in Rockhampton aanbeland, we waren van plan vanaf hier naar Yeppoon te rijden en vanaf daar de ferry naar the Great Keppel Islands te nemen maar, handig als we zijn, hadden we er niet helemaal bij stil gestaan dat het paasweekend is en dat alle accommodatie op 't eiland fully booked is. Beetje jammer. Gisteren (zaterdag) hebben we de Capricorn Caves bezocht, een ondergronds grottenstelsel met vleermuizen en dergelijk gespuis. Best geinig.
     
    Op de camping hier vlakbij hebben we ook onze eerste live Skippy van dichtbij gespot, metertje of 8. Inclusief volle buidel...;-) Camera was helaas op het moment supreme leeg. Vrijdag hebben we lopen chillen bij Town of 1770 (vernoemd naar de ontdekking door captain James Cook in het jaar, jawel, 1770), nadat we de dag ervoor een traumatische ervaring hebben opgedaan op het Great Barrier Reef. Althans, Jacob dan. We zijn vanuit Town of 1770 met een catamaran naar Lady Musgrave Island gevaren, een tocht van ongeveer een uur over open zee. Dat stond er dus lekker niet bij in het foldertje...degenen die Jacob's zwakke maag eerder van dichtbij hebben meegemaakt, weten waar dit verhaal ongeveer gaat eindigen. Nadat er al een buslading Chinezen gewelddadig over hun nek waren gegaan in de alomtegenwoordige 'just in case-bags' begon Jacob toch ook wel drastisch te zweten en kreeg ie telkens minder praatjes. Om vervolgens, na toch zeker drie kwartier worstelen, z'n morning coffee voor de tweede keer die dag voorbij te zien komen. Susanne, daarentegen, had zoals vanouds helemaal nergens last van en kon er hartelijk om lachen...om vervolgens zich openlijk af te vragen waarom ze dit eigenlijk niet het Great Barfier Reef noemden...
     
    Aldus, Lady Musgrave Island: een ponton in een lagune, vanaf waar er boottochtjes naar het eiland gingen waar je een stuk kon wandelen door het plaatselijke regenwoudje (eiland is 400 bij 600 meter groot, geloof ik). Vervolgens een middag gesnorkeld in het Great Barfier Reef (bedankt, Suus) en een hele stapel exotische vissen (en een schildpad) gezien. Suus fokte zich in Nederland al op over de mogelijkheid opgesnackt te worden door een haai en durfde eigenlijk niet echt te snorkelen, maar eenmaal daar was t zo aanlokkelijk dat ze toch ging! Er waren prachtige vissen te zien en Suus snorkelde nu toch redelijk ontspannen door t rif......totdat.....ja serieus....ze oog in oog zwom met een haai! En niet een kleintje ook! Zeker 1.5 meter groot! Suus schrok zich natuurlijk de ***** (gelukkig de haai ook, die nokte 'm direct), vergat door haar snorkel te ademen en hapte een slok zout water naar binnen om vervolgens angstig om zich heen flipperend te zoeken naar Jacob zijn hand (alsof dat bescherming zou bieden, DUH)!! Toch wel redelijk angstig besloot ze toen maar even uit het water te gaan....De reis terug op de boot wat gelukkig minder kots-baar, al bleef Jacob wel een beetje shaky na dit spannende avontuur...Suus ook trouwens. We hadden een relaxte ranger-camping aan het water gevonden, Workman's beach, vlak buiten Agnes Water, waar we, zoals gezegd, daarna een dagje gechilld hebben.
     
    Op weg naar Town of 1770 steeg ons camperdak op...we kregen dus wel een gratis upgrade naar een duurdere camper, maar het camperdak hiervan zat met ducttape vastgeplakt. Uiteraard hebben wij voor hetere camper-vuren gestaan en met een stukje scheerlijn (waarvan Suus tijdens het pakken nog had gevraagd: "zal ik die in m'n tas laten zitten of thuis laten...? Ach, je weet maar nooit") hebben we het dak op z'n plek weten te houden totdat we een volgende 30 meter aan ducttape konden oppikken in een hardware-store. Vervolgens reed Jacob bijna een landschildpad van de sokken die Suus (dierenvriend) vervolgens van de snelweg getrokken heeft en een veilig plekje in de berm heeft bezorgd.
     
    Komende woensdag zijn we terug in Maleny voor de trouwerij van Tim en Kirsty, tot die tijd zijn de plannen: een gasfles kopen en bedenken wat we verder willen gaan doen. Onze verdere Great Barrier Reef plannen zijn, zoals gezegd, volgeboekt, en onze geplande trip naar Carnarvon Gorge National Park staat een beetje op losse schroeven omdat we erachter gekomen zijn dat we hiervoor over 30 kilometer onverharde weg moeten rijden (iets dat niet mag van onze camper-verhuurder, althans, als er dan iets gebeurt zijn we onverzekerd...en dat zou enigszins funest zijn voor onze bankrekening).
     
    Ten slotte nog fantastisch nieuws van het thuisfront: vrijdagnacht kregen we een sms'je van Paula en Magnus dat Tycho een zusje heeft gekregen, Enora Vera!! Er gaat vandaag een klein Australisch pakketje op de post richting Techum...;-)
     
    Tot blogs! En PS: meer foto's zijn te vinden in het foto-album.
    Lees meer...   (5 reacties)
    Hej allemaal!! We zijn er! Heeft wat voeten in de aarde gehad: bij aankomst op Schiphol bleek direct al dat onze vlucht naar Kuala Lumpur bijna 5 uren vertraging had en dat we daardoor onze aansluitende vlucht van Kuala Lumpur naar Brisbane zouden missen.....uit de categorie Kwalitatief Uitermate Teleurstellend... We hebben ons daar redelijk snel bij neergelegd en zijn koffie gaan drinken, go with the flow zeg maar. Het gaf ons ook meteen de tijd om ons geboekte hotel in Brisbane en de camper-rental te bellen om de boel uit te stellen. Uiteindelijk met 5 uren vertraging naar Kuala Lumpur gevlogen, waar we totaal brak aankwamen met een flinke jetlag. Daar werden we opgevangen door Mister chaotic (the name says it all) van Malaysia Airlines. Er was ons op Schiphol al verteld dat we in Kuala Lumpur opgevangen zouden worden, we naar een hotel zouden gaan en onze vlucht naar Brisbane omgeboekt zou worden. Op Kuala Lumpur kwamen we er bij Mister Chaotic achter dat Melbourne onze volgende bestemming zou zijn, i.p.v. Brisbane, omdat de volgende vlucht naar Brisbane al volgeboekt zat. We werden meteen na aankomst naar the Pullman hotel gebracht, een hotel waar je normaalweg je goldcard voor zou moeten trekken. Ondanks Mister Chaotic zeer netjes geregeld door Malaysia. We kregen een luxe kamer en mochten de hele dag op hun kosten lunchen en dineren! Geweldig....ondanks de technician die een lampje kwam vervangen in de badkamer terwijl Susanne daar poedeltje naakt stond te douchen!!! Met het schaamrood op zijn kaken, rende hij 'Sorry sorry sorry' roepend de gang op en verdween in het duister om nooit weer terug te keren......dit broekie had waarschijnlijk nog nooit een mevrouw zonder Burka gezien hihihihihihi. Na twee uurtjes bijgeslapen te hebben, konden we aan het eind van de dag weer terug naar het vliegveld om de 8 uur durende vlucht naar Melbourne te nemen. Ook deze bleek vertraagd, waardoor we wederom onze aansluitende vlucht van Melbourne naar Brisbane zouden missen....Gelukkig bleek na aankomst dat er ieder uur een vliegtuig naar Brisbane vertrok, waardoor we een uur later alsnog naar Brisbane konden vliegen, een vlucht van 2 uren. Na nog het een en ander aan omboek-gemeuk kwamen we uiteindelijk om 12 uur in de middag aan in Brisbane en hebben we ons met een taxi naar het hotel laten brengen. Een geluk bij een ongeluk: de Mc Donalds zat op kruip-afstand van het hotel, waardoor we na een paar uur slapen een hamburger naar binnen konden werken om vervolgens weer ons bed in te kruipen! We hebben toen van 19.00 tot 9.00 doorgeslapen en dat was eigenlijk nog steeds niet voldoende om de jetlag weg te krijgen..... Op naar de camper-rental waar al snel bleek dat we een luxere versie gingen krijgen, omdat de cheap-ass versie die we hadden geboekt niet beschikbaar was! Vooruit dan maar, schoorvoetend gingen we akkoord;-) We kregen ook meteen te horen dat "single vehicle rollovers" niet gedekt werden door de verzekering; oftewel, als je Skippy op de weg ziet, uitwijkt en over de kop slaat mag je je kapotte camper zelf gaan vergoeden. Oftewel 2: als je Skippy ziet, gewoon planken! Skippy-biefstuk! Naar aanleiding van onze vraag of dat ook gold voor mensen op de weg, begon de verhuur-kerel een beetje schaapachtig te lachen en te blozen...hij wilde ons hierover niet adviseren...voegde toe dat HIJ zou uitwijken, maar tja dat wij dat zelf maar moesten beslissen.... Het links rijden had Jacob meteen onder de knie, hij had alleen meer moeite met het rijden in een automaat, waardoor we bij het wegrijden meteen een noodstop maakten, bijna door de voorruit vlogen, omdat Mister Jongejan dacht dat hij met zijn linkervoet moest remmen en die coördinatie was niet je-van-het! Enne niet 1 keer he....maar drie keer achter elkaar! Hahaha, gelukkig deed zijn rechtervoet het beter en gaat het sindsdien prima! We zijn vanuit Brisbane naar het Noorden gereden, hebben onze eerste wilde Skippy gespot, hebben 1 nacht op een gratis camperplaats langs de snelweg geslapen (waar een bord hing dat je niet onder de bomen mocht kamperen vanwege de zwarte weduwes (giftige spinnen) die zich naar beneden konden laten vallen, Lin, ik ben heel kalm en rustig gebleven en ben mooi in het midden van de open vlakte gaan staan hihi) en zijn nu in Hervey Bay. Daar hebben we vandaag internet gescoord om jullie op de hoogte te kunnen houden en om uit te kunnen zoeken waar we allemaal heen willen! Dit valt nog niet mee, want alle tripjes naar de eilanden bij het Great Barrier Reef zijn best duur! Tegen de 200 dollar per persoon voor een dagje eiland bekijken! We hadden thuis al een beetje bedacht wat we wilden doen, maar dat kan dus lang niet allemaal helaas. Keuzes, keuzes! We overwegen een tv-actie te starten getiteld 'Help Susanne en Jacob Australië door'... Morgen Bundaberg en town of seventeenseventy bekijken en vanaf daar waarschijnlijk een tour naar Lady Musgrave Island...de moeite waard om te googlen;-) Het is ons verteld dat we daar kunnen snorkelen en dat dat geweldig is...we overwegen het nu toch....dus als we opgegeten worden door een haai: goodbaai! Tot later! Liefs van Jacob en Susanne PS: Foto's aanwezig in het foto-album...
    Lees meer...   (2 reacties)
    Hej allemaal, 
     
    Na heel lang wikken, wegen, sparen en surfen op internet hebben we twee weken geleden eindelijk onze eigen, knal-oranje, T2b op de kop weten te tikken! 
     
     
    Na heel lang zoeken, via Overijssel, Utrecht, Zeeland, Zuid-Holland en Brabant, bleek onze droombus uiteindelijk op slechts een paar kilometer afstand van ons te staan in Friesland....het heeft zo moeten zijn, zullen we maar zeggen 

    De vorige eigenaar heeft haar in 2002 gekocht, nadat European Collectables haar had geimporteerd vanuit Duitsland. Hier is ons busje in overheidsdienst () geweest als zenderwagen. In haar 25 jaar in Duitse dienst heeft haar 2-liter motor ongeveer 30.000 km gelopen  . De eerste Nederlandse eigenaar heeft haar zelf een wit dakje gegeven en een eenvoudig, maar mooi camperinterieur geinstalleerd (gebruikmakend van het originele houten interieur).

    We zijn zelf afgelopen tijd bezig geweest het rek van het dak te verwijderen, het reservewiel van de neus te halen om plaats te maken voor het VW-logo (is in bestelling) en het interieur van een nieuw stofje te voorzien. Ook een grondige poets- en waxbeurt had ze na een aantal jaar in een schuur wel verdiend! Ze wordt nu APK-gekeurd, wat volgens onze garage een makkie moet zijn. De monteur was onder de indruk van de originele lak, keiharde bodem en (ongelaste) carrosserie.

    Vanaf volgende week, als de APK en verzekering geregeld is, gaan we lekker met 'r toeren! We hebben de bus afgelopen week al ingewijd door er een aantal nachtjes in te slapen, waarvan een nacht met z'n vijven! (wij tweeen, neefje en nichtje van 8 en 10 en ook de hond )


    Lees meer...   (4 reacties)
    Haai mensjes!
     
    Okee, ik geef 't ronduit toe; ben een luie eikel geweest en heb al twee maanden niets van me laten horen ofzo, ben echt rete-druk geweest.......shame on me! Zodra ik thuis ben, maak ik 't goed met jullie allemaal, in person dit keer. Ben momenteel namelijk m'n tas aan 't pakken om morgenochtend zuruck im Heimat te vliegen. Ben van de 22e tot 14 april thuis, dus net een iets minder groot bliksem-bezoek dan de vorige keer. Let the party begin!
    Zal de meesten van jullie binnenkort wel weer spreken, maar mocht je je niet in de gebruikelijke kanalen bevinden en toch willen weten dat ik in 't land ben, dan weet je 't nu dus!
     
     
    We bellen
    Lees meer...   (11 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl